فصل سى ويكم در مدح قرآن خوان براي خدا ودر مذمّت قرآن خوان براي غير خدا ودر ثواب تعليم فرزند قرآن را فصل سى ودوّم در فضل نيكى كردن با پدر ومادر فصل سى وسوم در خبرهاى متفرقة فصل سى وچهارم در امرهاى بزرگ باب اوّل ودر آن سه فصلست فصل اوّل در معرفت وشناختن خداوند ( 1 ) فرمود خداى تعالى فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ يعنى بدان بدرستى كه نيست هيچ خدائى سزاى پرستش مگر اللَّه ( 2 ) وفرمود رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله كه داناترين شما بذات خود داناترين شماست بپروردگار ( 3 ) پرسيدند أمير المؤمنين عليه السلام را از دانستن وجود خدا گفت شتر دلالت ميكند بر شتران سرگين خر دلالت ميكند بر خران ونشان قدم دلالت ميكند بر راه روان پس آسمان بلند باين لطافت ونازكى وزمين پست باين پرى چگونه دلالت نميكند بر خداوند لطيف خبير وفرمود آن سرور كه بكردار خدا دليل آورده مىشود بر وجود أو وبعقل اعتقاد مىشود شناختن أو وبفكر ثابت مىشود حجت أو معروفست بدليلها مشهور است بحجتها ( 4 ) پرسيدند از امام جعفر صادق عليه السّلام كه چيست دليل بر آفريننده عالم گفت مىبينى حصارى نرم هموار ساده كه نيست هيچ شكافى در آن ونه رخنه ظاهر آن از نقره ايست روان ودر آن طلائيست روان ميشكافد وبيرون مىآيد طاوس وكلاغ وكركس وگنجشك پس ميدانى كه اين آفريدگاريست ( 5 ) از علىّ بن موسى الرّضا عليهما السلام مرويست كه گفت حديث كرد مرا پدر من از پدران خود از حسين بن علي عليهم السّلام كه أو گفت كه پرسيد يهودي از أمير المؤمنين عليه السّلام وگفت خبر ده مرا از آنچه نميداند خدا واز آنچه نيست آن نزد خدا واز آنچه نيست آن از براي خدا پس فرمود أمير المؤمنين كه اما آنچه نميداند خدا كه نميداند أو را باشد فرزندى وامّا آنچه نيست نزد خدا پس نيست نزد